Dobrskie tradycje wielkanocne

Niespotykana gdzie indziej wielkanocna obrzędowość w Dobrej, dotyczy Triduum Paschalnego, czyli ostatnich dni wielkiego tygodnia oraz wielkanocnego poniedziałku. Dzięki ukazaniu ich piękna i towarzyszącego tym wydarzeniom szczególnego nastroju poprzez mass media w tym telewizję, coraz liczniej przybywają tutaj turyści.

Wielki Piątek - poranek

O świtaniu, dobrzanie podążali na Zdrój, czyli do jednego ze źródeł przepływającego przez miasto strumienia, by obmyć się jego wodą. Chorym przynoszono wodę w flaszkach. Tradycja ta była dość powszechna jeszcze w latach pięćdziesiątych, a nawet sześćdziesiątych ubiegłego wieku, wiąże się ona z legendą o kościele, który zapadł się z wiernymi. Od tego czasu bije tam źródło z wodą mającą lecznicze właściwości. Nawet idąc do lasu na jagody, grzyby, czy choćby na spacer, dobrzanie zatrzymywali się tam, i pili źródlaną wodę z kubków, własnoręcznie sporządzanych z liści dębowych.

Wielki Piątek - wieczór

W Wielki Piątek wieczorem, przy Chrystusowym Grobie w dobrskim kościele, staje zbrojna straż, zwana Turkami. Niegdyś składała się z kapitana, dwóch rotmistrzów i dwunastu żołnierzy, później znacznie się rozrosła. Nazwa Turki, wzięła się od ich ubiorów stylizowanych na żołnierskie mundury tureckie. Wiąże się ona z legendą sięgającą 1683 roku, kiedy to grupa mieszczan zaciągnęła się do armii Jana III Sobieskiego i wyruszyła z nim z odsieczą wiedeńską. Po zwycięskiej bitwie wrócili w okresie Wielkiej Nocy. Pierwsze swoje kroki skierowali do kościoła , aby podziękować Panu Bogu za szczęśliwy powrót. Jako, że nie przy Grobie Pańskim było straży zaciągnęli ją , przebrawszy się uprzednio w zdobyczne, tureckie stroje. Odtąd straż pełniona jest od piątku dzień i noc aż do niedzielnej rezurekcji.

Wielka Sobota

To przede wszystkim dzień święcenia jadła. Obecnie są to symboliczne koszyczki z odrobina jadła. Niegdyś w zależności od zamożności parafianina były to duże kosze, a nawet ,,kipy'' (nie mylić z żydowską jarmułką), czyli w dobrskim wydaniu duże wiklinowe kosze z dwoma uszami, służące np. do przenoszenia zebranych ziemniaków z pola do wozu lub do przechowywania zboża. Właściciele dóbr położonych na terenie parafii, wysyłali ponoć nawet furmanki pełne jadła.

Wielka Niedziela

Wczesnym rankiem dobrzanie podążają na mszę rezurekcyjną. Poranny huk petard i bicie dzwonów obwieszczają Pańskie Zmartwychwstanie. Poprzedza je padnięcie Turków na twarz, przed grobem zmartwychwstałego Jezusa. Później procesja trzykrotnie okrąża kościół. Towarzyszy temu huk wystrzałów. Niegdyś były to pistolety hukowe tzw. korkowce, kapiszony oraz puszki, a nawet konwie z karbidem.. Teraz są to głównie petardy.

Wielkanocny Poniedziałek

Już o 5.30 rano wyrusza spod kościoła pierwsza grupa ,,meuśników''. Są to sami mężczyźni w wieku od kilku do kilkudziesięciu lat. Podążają w procesji dawnymi granicami miasta, trasą oznakowaną ustawionymi krzyżami. Przy każdym z nich modlą się, a maszerując śpiewają pobożne pieśni. Po drodze przyłączają się do nich kolejne grupy. Na dłużej zatrzymują się w lesie przy cmentarzu cholerycznym, obok drogi do Piekar. Tam spożywają skromny, nierzadko zakrapiany posiłek. Przed kilku laty obok znajdującego się tam krzyża ustawiono tzw. Grotę Emausową. Na stojącym tam krzyżu, umieszczono wykonany na granitowej płycie portret Ojca Świętego Jana Pawła II na znak, że towarzyszy on ,,meuśnikom'' duchem. Największe wrażenie robi ostatni fragment procesji. Tuż po godzinie ósmej, nawet kilkusetosobowa procesja przemierza z towarzyszeniem dętej orkiestry strażackiej najdłuższą ulicę miasta. Towarzyszy temu huk petard i wydobywające się z męskich gardeł gromkie Alleluja. Naprzeciw wychodzi im miejscowy proboszcz i prowadzi do kościoła na ranną mszę świętą.
Później jest już tylko polewanie. Bardziej dystyngowani robią to perfumami lub wodą kolońską. Młodzież preferuje kubeł wody.